Συνέντευξη στο περιοδικό "God and Religion"

του Δημήτρη Τσιγγάνη

Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής και πως μπορεί να επιτευχθεί;

Θα έπρεπε νομίζω, να θέσουμε μια διάκριση βασική και αναγκαία. Δηλαδή να δούμε πρώτα ποιος είναι ο σκοπός της εξατομικευμένης ζωής, της ζωής του καθενός από εμάς και δεύτερο να καθορίσουμε ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπινου όντος σε συλλογικό επίπεδο επάνω σε αυτόν τον Πλανήτη!

Ο σκοπός της ζωής κάθε ανθρώπου, φαίνεται να βρίσκεται σήμερα μέσα σε μια δέσμη πολλών παραγόντων. Παράγοντες  που καθορίζονται σαν η κουλτούρα του Έθνους που γεννήθηκε, σαν ο πολιτισμός της χώρας του, σαν οι Ιδέες που διαπερνούν τον Εθνικό ιστό. Είναι οι μικρές εκείνες αρχές που περιβάλλον (οικογενειακό- κοινωνικό- σχολικό- θρησκευτικό-πολιτικό)εμφύτευσαν στην συνείδηση του σαν γνώση και σαν ιδανικά και οι προσωπικές ανάγκες καταξίωσης, αναγνώρισης και ανάληψης ενός ρόλου συμμετοχής σε μια κοινωνία συνανθρώπων.

Αντιλαμβανόμαστε επομένως ότι αυτό που ονομάσαμε σκοπό δεν είναι μια κατάσταση αλλά πολλοί επιμέρους στόχοι που τις περισσότερες  φορές ταυτίζονται στην συνείδηση του ατόμου με την ύπαρξή του. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι μια χίμαιρα, μια συναισθηματική εξαπάτηση μιας ταύτισης με  στόχους ξένους προς το άτομο που όμως οικειοποιείται για να γνωρίσει τον εαυτό του κατακερματίζοντας τον.

Και βλέπουμε ανθρώπους  να βρίσκονται σε διάφορους χώρους δραστηριότητας, πολλές φορές πολύ δραστήριους, που όμως κάποια στιγμή αντιλαμβάνονται με πίκρα, είναι η αλήθεια, ότι αυτό που θεωρούσαν σαν σκοπό της ζωής τους δεν ήταν παρά ένας στόχος που επιτεύχθηκε ή είναι απραγματοποίητος ή ακόμη - ακόμη  ότι δεν ήταν δικός του.

Και τότε αναζητούμε και πάλι νέο σκοπό ( στόχο! ) σε ένα αγώνα  σαν  του Σίσυφου. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, γιατί δεν βρήκα τον σκοπό  της ζωής μου;

Όταν ο άνθρωπος , φθάσει σ΄ αυτόν τον σταθμό, τότε μπορεί να γνωρίσει τον σκοπό της ζωής του ή καλύτερα να ζητήσει την αποκάλυψή του.

Ποια είναι η γνώμη σας για την Θρησκεία;

Η λέξη Θρησκεία είναι μια έννοια και επομένως μπορεί να περιγραφεί με όρους ιδιοτήτων και ποιοτήτων. Σε κάθε θρησκεία στον κόσμο , ένας ερευνητής θ΄ αναγνωρίσει ποιότητες τόσο θετικές όπως τον ιδεαλισμό, την αφοσίωση, την ευλάβεια, την αλληλεγγύη , την ανθρωπιά, την εκδήλωση αγάπης, αλλά και αρνητικές σαν τον φανατισμό, την χωριστικότητα, ένα πνεύμα διαχωριστικής αυτάρεσκης περιχαράκωσης που αναγνωρίζει εχθρούς ή φίλους, άσπρο ή μαύρο, και μια αντίληψη  μοναδικότητας στη σύλληψη όλης της αλήθειας (δόγμα) που οδηγεί σε μια πνευματική αυτάρκεια την στιγμή που ο Ίδιος ο Υιός του Θεού ήλθε για να συμπληρώσει τον Νόμο..

Ας μη ξεχνούμε επίσης ότι , όταν η κρατούσα θρησκεία αδυνατούσε να καλύψει τις ανάγκες και τις πνευματικές ανησυχίες των ανθρώπων, πάντοτε ρεύματα μικρότερα σε αριθμό αλλά με μεγαλύτερη δυναμική την διαδέχονταν π.χ Ο Χριστιανισμός πήγασε μέσα από τον Εβραϊσμό σαν αίρεσή του ή και σαν ξεπέρασμα του.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να δούμε την θρησκεία σαν την κατάσταση εκείνη που προκύπτει όταν ένα πνευματικό μήνυμα ή ένα φιλοσοφικό ρεύμα που εμπνέει ιδανικά και περιγράφει μια νέα σχέση με τον Θεό ή μια Ανώτερη Δύναμη  καταστεί αντικείμενο οικειοποίησης από τις μεγάλες μάζες των ανθρώπων κινητοποιώντας τες να υλοποιήσουν τα ιδανικά που ευαγγελίζεται .

Οι άνθρωποι στις μέρες μας αισθάνονται μόνοι, γεμάτοι από υπαρξιακά ερωτήματα και αναζητήσεις. Κατά την γνώμη σας πως μπορεί ν' αντιμετωπιστεί αυτό το συναίσθημα;

Ο σημερινός άνθρωπος αναπτύσσεται εγωιστικά ζητώντας τον διαχωρισμό του από την μάζα και την δική του αυτοπραγμάτωση. Όμως κανένας και καμία εκπαίδευση δεν τον προετοίμασε γι' αυτό.

Ίσως σήμερα περισσότερο  απο ποτέ θα έπρεπε ν΄ αναζητήσουμε μια νέα πνευματικότητα. Και με την έννοια πνευματικό να ορίσουμε το ξεπέρασμα της άγνοιας. Της άγνοιας εκείνης που δεν μας επιτρέπει να απαντήσουμε μόνοι μας  σε ερωτήματα όπως :

Που εστιάζεται η συνείδηση μου (στα συναισθήματα, την σκέψη , ή τις βιοτικές - σωματικές μου ανάγκες) ;

Ποιο είναι το αμέσως επόμενο βήμα μπροστά μου;

Ποιοι είναι μπροστά μου στον πνευματικό δρόμο και μπορώ να ζητήσω βοήθεια;

Ποιοι είναι πίσω μου και έχουν ανάγκη την βοήθειά μου;

Με ποιους βρίσκομαι μαζί και είναι συνοδοιπόροι και συνεργάτες μου;

Μια νέα εκπαίδευση θα μας βοηθήσει ,από μικρά παιδιά, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, και να τον αγαπήσουμε σαν αυτό που είναι και όχι σαν αυτό που οι εξωτερικές επιδράσεις  δομούν.

Θα μας βοηθήσει να γνωρίσουμε τους συνανθρώπους μας, την σχέση μας με το Σύμπαν, τον πλανήτη, τα άλλα βασίλεια της φύσης, την σχέση μας με τον Θεό. Η άγνοια τότε θα ξεπεραστεί και θα γνωρίσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι γιατί επιτέλους θα είμαστε ικανοί να αναγνωρίζουμε τους φίλους συνοδοιπόρους και τους συντρόφους μας στην ζωή χωρίς φόβους και προκαταλήψεις. Πρέπει τέλος να θέσουμε ένα νέο μέτρο, πιο λεπτοφυές στην προσέγγιση των αξιών, ανάλογο του βαθμού της νοημοσύνης που επιτεύχθηκε μέσα από την μαζική εκπαίδευση και που σήμερα ξεπεράσθηκε στην συνείδηση των πολλών ανθρώπων και δημιουργεί αίσθηση δυσαρέσκειας και ακινησίας.

Θεωρείται ότι η Ανατολή ή η Δύση έχει να προσφέρει περισσότερα σε ένα πνευματικό αναζητητή και γιατί;

Ας δούμε σύντομα ποια είναι τα στοιχεία που προσέφερε η κάθε μια τους στην Ανθρωπότητα.

Η Δύση προσέφερε τις ομάδες και το ομαδικό πνεύμα, τα βιβλία, την γνώση, τον αντικειμενικό πολιτισμό, την μηχανιστική ανάπτυξη, την τυποποίηση, την μαζική εκπαίδευση, την επιστήμη, την εξάσκηση της μνήμης, την έρευνα, ανέπτυξε δηλαδή το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου δίνοντας έμφαση στην υλιστική τεχνοκρατική αντίληψη.

Η Ανατολή με την σειρά της στην θέση των παραπάνω, έδωσε τα άτομα, τις Ιερές Γραφές, την Σοφία, την υποκειμενική μόρφωση, την Μυστικιστική ανάπτυξη, την Μοναδικότητα, την ειδικευμένη εκπαίδευση, την Θρησκεία, την Νοερά προσευχή, τον Διαλογισμό, τον συλλογισμό, ανέπτυξε επόμενα  το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου δίνοντας έμφαση στην συνείδηση και την δημιουργία.

Και οι δύο ήρθαν σήμερα στο σημείο της κρίσης. Και οι δύο αναγνωρίζουν σήμερα  ότι δεν υπήρξε ισόρροπη ανάπτυξη των δύο ημισφαιρίων σε πλανητικό επίπεδο. Πράγμα που γέννησε την σημερινή αναταραχή.

Ο δυτικός άνθρωπος επιζητά σήμερα την ανάπτυξη της συνείδησης του νοιώθοντας χάος μέσα του και μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, παρ' όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα και τις ιδιοκτησίες του.

Ο ανατολικός άνθρωπος επιζητά σήμερα την ανάπτυξη της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας αμφισβητώντας την κληρονομιά εκείνη που τον έφερε σε φτώχεια, εξαθλίωση, υποταγή στο καθορισμένο (κάρμα) από μια αρχή έξω από την θέληση του και ζητά ν΄ ακολουθήσει τον δρόμο του Δυτικού.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια στιγμή Ιστορική, σε μια στιγμή αγάπης και ερωτικής σχέσης των δύο πολιτισμών και όχι στο δρόμο της σύγκρουσης των πολιτισμών όπως, κάποιοι αναγγέλλουν.

Έτσι μπορεί ο καθένας μας ν΄ αναρωτηθεί, μέσα του.

Έχω μέσα μου τον δυτικό ή τον ανατολικό τύπο ανθρώπου; Επιλέγοντας αυτό που μου λείπει μπορώ ν΄ ολοκληρωθώ σαν άνθρωπος;

 Ας μου επιτραπεί να σας πω τελειώνοντας .

 Η ανθρωπότητα επιτέλους ενοποιεί τον Πλανητικό της Εγκέφαλο.