Βαδίζοντας την Ατραπό της Εσωτερικής Ανάπτυξης

Πώς τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα! Το εκκλησάκι του Αϊ -Νεκτάριου καμάρωνε, καθώς μέρα με τη μέρα, το χτίσιμο ολοκληρωνόταν, και η μέρα των εγκαινίων γοργά έφτανε. Με χρώματα όμορφα, στο λόφο πάνω από το χωριό, έστελνε πρόσκληση χαράς, συνάντησης και μέθεξης και τα μάτια των χωριανών, στρέφονταν πού και που στον Άγιο...

Δευτέρα ήταν, και η Κυριακή σίμωνε για τη γιορτή.

Τη μέρα κείνη, ένας ψίθυρος άρχισε να γίνεται σιγά - σιγά ένα εκκωφαντικό ποτάμι. Οι γιαγιάδες πρώτα και οι γυναίκες υστέρα του χωριού, με τα παιδιά να πρωτοστατούν, μετέφεραν το μήνυμα στους ολιγόπιστους και στους πατεράδες.. θαύμα... ο Άγιος παρουσιάστηκε στο γιο της Ν.Μ, εκείνης της πρωτευουσιάνας που, χρόνια τώρα, την περίμεναν τα καλοκαίρια.

Είχε ένα λόγο καλό η Ν.Μ. για όλους και για τις γερόντισσες και για τους παππούδες, όλο και κάποιο γιατρικό στην τσάντα της και για τα παιδιά επαναλήψεις των μαθημάτων τους. Έτσι, ο Άγιος την αξίωσε... είπανε, στο πρόσωπο του γιου της. Θυμάμαι, που έλεγε δειλά στη φίλη της: «Τι να πω τώρα, αυτός ο γιος μου... θα τον πουν άλλη μια φορά, νεράίδοπαρμένο κι αλαφροΐσκιωτο!» Δεν ήταν η πρώτη φορά, βλέπετε, που το μικρό της, θα 'ταν δεν θα 'ταν επτά χρόνων τότε, την έφερνε σε δύσκολη θέση, ήταν διαφορετικός μονολογούσε... Πώς να μη θυμάμαι εκείνη τη μέρα... Στην παιδική μου φαντασία εκείνος έδειξε μεγάλος, μακρινός, παράξενος, απροσδόκητος, ψήλωσε ξαφνικά και περιέργεια, τιμή, καλόγνωμη ζήλια, συναισθήματα ανάμικτα και εγγραφή υποθήκης για κατοπινή σκέψη...

Ποιος, αλήθεια, απ' όλους μας, δεν ονειρεύτηκε να μπορούσε να διαβάζει τη σκέψη των άλλων
(Α. Μπέιλη, Το Φως της Ψυχής, βιβλίο Γ', σελ. 248,), να κάνει τον εαυτό του αόρατο (σελ. 249), να θεραπεύει με το άγγιγμα των χεριών ή απλώς με τη σκέψη του (Α. Μπέιλη, Εσωτέρα θεραπευτική, σελ. 655), να τηλεμεταφέρεται σε άλλους τόπους ή να ταξιδεύει, με μόνο εφόδιο τον εαυτό του στο Διάστημα (7ο Φως της Ψυχής, βιβλίο Γ', σελ. 300);

Να περπατήσει κανείς πάνω στο νερό (Το Φως της Ψυχής, βιβλίο Γ', σελ. 292) και -γιατί όχι- να πετάξει (σελ. 306), να μετατρέπει τη μορφή του νερού σε μυρωδάτο οίνο (σελ. 303), να κατέχει το θείο δώρο της παντογνωσίας (σελ. 324) που περιλαμβάνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον στο Αιώνιο Τώρα;
Γιατί, μήπως δεν θα επιθυμούσαμε να δούμε τα αόρατα στο μάτι μας το θνητό (σελ. 378), να έχουμε πλήρη γνώση της κατάστασης του σώματος (σελ. 270), να αποκτήσουμε διαισθητική γνώση (σελ. 286) και να μπορούμε αστραπιαία να κάνουμε χιλιάδες πράγματα, σε μια ακαριαία στιγμή (σελ. 312); Ίσως και κάποιοι να ονειρεύονται τη γνώση προηγούμενων ενσαρκώσεων (σελ. 244) και άλλοι να δουν το χρόνο να τερματίζεται (σελ. 379)...
Ε, αυτά, θα πει κανείς, είναι θαύματα και με αμφιβολία θα αναρωτηθεί -και δίκαια μήπως είναι συλλήψεις επιστημονικής φαντασίας. Ποιος μπορεί, αλήθεια να προσδώσει άδικο σε μια τέτοια σκέψη; Μια σκέψη, γήινη, επιστημονικά τεκμηριωμένη και γνώμη των πολλών;

Τι κι αν από το παρελθόν ο Σωκράτης μας λέει να ακούμε όχι τη γνώμη των πολλών αλλά τη γνώμη του επαΐοντος! Και φυσικά, θα αναρωτηθεί κανείς ποιος είναι ο επαΐων! «Η ψυχή μας...» απαντούν, όλες οι μεγάλες φιλοσοφίες αλλά και οι επικρατούσες θρησκείες της ανθρωπότητας. Γιατί, αυτός ο απροσδιόριστος, απροσπέλαστος και αδιερεύνητος ακόμη παράγοντας, με τη χάρη του θεού, μας λένε οι Πατέρες της Ορθοδοξίας, κατέχει όλες αυτές τις δυνατότητες.

Να επιφέρει, δηλαδή, θαύματα ή σημεία. Να υπερβαίνει το κοινώς παραδεκτό σαν λογικό, θεμελιώνοντας το παράδοξο και εμφανίζοντας το αδύνατο, το απροσδόκητο, το μη αναμενόμενο σαν δυνατότητα ή απλώς τη βεβαιότητα. Στο πέρασμα των αιώνων, η βεβαιότητα αυτή χάθηκε μέσα στην ταύτιση της έννοιας πνευματικότητα με αυτήν της θρησκευτικότητας, χάθηκε με τον περιορισμό της μόνο στο χώρο της αγιότητας που προκύπτει από τη συνεπή και αταλάντευτη εγκαθίδρυση σχέσης με τον θεό, όπως οι ιερείς όλων των θρησκειών μας διδάσκουν και μας μεταφέρουν, αιώνες τώρα. Στο πέρασμα στο νέο αιώνα, η ανθρωπότητα αρχίζει να ξεκλειδώνει τα μυστικά της ίδιας της ύπαρξης της στον υλικό κόσμο -τον κόσμο των φαινομένων- και αρχίζει να ερευνά τα μυστικά του κόσμου των εννοιών.
Ας θυμηθούμε Τον Ιησού Χριστό να μας λέει και να μας προτρέπει ή, μάλλον, ευγενικά να μας προκαλεί, να υπερβούμε το βασίλειο αυτό και τότε, αυτά που «εγώ κάνω, κι εσείς θα κάνετε και πολύ περισσότερα!»
Μήπως, δεν έχουμε, γραπτές μαρτυρίες για τον Πυθαγόρα και τη δυνατότητα του να τηλεμεταφέρεται και να ποιεί σημεία αλλά και του μαθητή του, του Ιάμβλιχου; Και φυσικά, αναγνωρίζουμε, σε όλες τις θρησκείες, αγίους που «ποιούσαν σημεία», δηλαδή θαύματα...

ΣΤΗΝ ΑΤΡΑΠΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Ας πάρουμε, λοιπόν, το νήμα και ας ερευνήσουμε, όσο ο χώρος αυτός μας επιτρέπει, τι προσέδωσε στις μεγάλες αυτές μορφές και στους ιδρυτές των θρησκειών τις δυνατότητες να υπερβαίνουν, σε τόπο και χρόνο, τον περιορισμό των πολλών, θα προσπαθήσουμε να δούμε ότι αυτά τα γεγονότα -θαύματα-είναι βασικά φυσικά, αληθινά και υπόκεινται σε νόμους που χρειάζονται διευκρίνιση και κατανόηση. Είναι σημαντικό να ξεκινούμε πάντα με όρους κοινής λογικής, πριν ονομάσουμε κάτι υπερκανονικό και θαύμα, με την έννοια του απροσπέλαστου και του μη υποκείμενου σε ερμηνεία. Βλέπετε, ο αδαής και ο σοφός συναντιούνται σε κοινό έδαφος, όπως συμβαίνει πάντα με τα άκρα. Στο διάμεσο τόπο βρίσκονται όσοι δεν είναι ούτε ολότελα αδαείς ούτε ενορατικά σοφοί. Σίγουρα, πρώτα απ' όλα, οι πνευματικοί άνθρωποι απέκτησαν επαφή και σχέση με την ψυχή και κληρονόμησαν την πνευματική περιουσία και τις δυνατότητες τους.
Εμείς, λοιπόν, πώς μπορούμε να εισέλθουμε στο δρόμο της πνευματικότητας και να αποκτήσουμε με ορθή ταπεινότητα τα δώρα της;

Θα μπορούσαμε να ορίσουμε ίσως την πνευματικότητα με αυτό που, στην εσωτερική φιλοσοφία, μαθαίνει κανείς: ότι, δηλαδή, Ένας Κοσμικός Λόγος, ένας Ηλιακός Λόγος, ένας Πλανητικός Λόγος, ένας όμιλος, ένας άνθρωπος, ένας άγγελος αλλά και τα κατώτερα βασίλεια της Φύσης έχουν σκοπό τους την εξέλιξη της συνείδησης στο πεδίο που βρίσκονται, με τη μορφή την οποία έχουν δομήσει και τη διεύρυνση της, ανελίσσοντας την στο αμέσως επόμενο στάδιο.

Αναγκαίο στοιχείο για τον άνθρωπο που αποφασίζει να βαδίσει την ατραπό της επιστροφής, μας λέει η εσωτερική διδασκαλία, είναι η γνώση του σημείου που βρίσκεται στην κλίμακα της εξέλιξης και το αμέσως επόμενο βήμα.

Στο βιβλίο Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή, η Α. Μπέιλη μας δίνει ένα αρχαίο σχόλιο από τα Αρχεία των Διδασκάλων (σελ. 210). Ο ζηλωτής των Μυστηρίων καλείται από το Διδάσκαλο να περιγράψει την κλίμακα της ζωής, από το σημείο που αυτός βρίσκεται πάνω στην κλίμακα της εξέλιξης.
Σε αυτό το σχόλιο μας δίνεται το κλειδί του συμβόλου του σταυρού" αλλά και της χρήσης του ως εργαλείου διερεύνησης για το σημείο που βρισκόμαστε στην κλίμακα της ζωής από την πλευρά του σημείου της εξέλιξης. Το κάθετο σκέλος του σταυρού είναι η ζωή που κατέρχεται από τα ανώτερα πεδία μέχρι το φυσικό πεδίο. Το οριζόντιο είναι η ύλη με την επταπλή διαβάθμιση της -που ονομάζουμε αλλιώς και πεδία- και το κεντρικό σημείο του σταυρού, το σημείο τομής του κάθετου και του οριζόντιου σκέλους, είναι το σημείο που μας φανερώνει κάθε φορά το σημείο πόλωσης της συνείδησης μας και, επομένως, το πού βρισκόμαστε.

Ο Εσταυρωμένος πάνω στο Σταυρό της Ύλης είναι ο ζηλωτής των Μυστηρίων. Πολύ γλαφυρά, ο ζηλωτής των Μυστηρίων σε μια πιο ελεύθερη έκφραση περιγράφει: «Υψώνω το ένα μου χέρι προς τα πάνω και ζητώ βοήθεια από αυτούς που αναγνωρίζω ότι βρίσκονται εμπρός μου -και την έχω. Απλώνω το χέρι μου προς τα κάτω, σε αυτούς που ακολουθούν και ζητούν βοήθεια -και δίνω. Απλώνω τα χέρια μου δεξιά και αριστερά, σε αυτούς που βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο -και συνεργάζομαι». Έτσι, αυτοπαρατηρούμενος ο άνθρωπος μπορεί να δει αν ο εαυτός του επηρεάζεται και εντυπώνεται από επιθυμίες, συναισθήματα, πάλη των ζευγών των αντιθέτων (ευτυχία - δυστυχία, ενότητα -έχθρα, αγάπη - μίσος, συμμερισμός - κατοχή). Άρα, η πόλωση του είναι στο συγκινησιακό ή αστρικό πεδίο. Ή επηρεάζεται από σκέψεις σύγκρισης του εαυτού του με άλλους ανθρώπους, απομονώνεται, διαχωρίζει τον εαυτό του, με αποτέλεσμα να εργάζεται στο κατώτερο νοητικό πεδίο. Ή εργάζεται πολύ με σκέψεις για να αποκτήσει υλικά αγαθά, έπιπλα, πολυτελές οίκημα, με την έννοια όχι του να καλύψει βασικές λειτουργικές του ανάγκες αλλά για να επιδειχθεί, να ξεχωρίσει... Συνεπώς, εργάζεται με ύλη του φυσικού πεδίου.
Ή εντυπώνεται από σκέψεις που έχουν σχέση με το διαλογισμό, την πνευματική ανάγνωση, με ιδέες για την έκφραση υπηρεσίας με τον πιο δόκιμο τρόπο, με ιδέες ενότητας αγάπης, συμμερισμού των προβλημάτων της ανθρωπότητας και του πόνου των συνανθρώπων του και, άρα, εργάζεται με ύλη του ανώτερου νοητικού του στο χώρο όπου βρίσκεται η επισκιάζουσα, ψυχή ή εγωικό σώμα.

Μπορούμε, λοιπόν, να συγκεντρωνόμαστε στον εαυτό μας κατά τη διάρκεια της μέρας και να παρατηρούμε τι ποιότητας σκέψεις, συναισθήματα, αισθήματα εντυπώνονται και κινητοποιούνται καθημερινά.
Θα μπορούσαμε, ίσως, να διατηρήσουμε και ένα πνευματικό ημερολόγιο, όπου ως ουδέτεροι παρατηρητές να καταγράφουμε τις καθημερινές μας εμπειρίες. Αυτό θα μας βοηθήσει στην προσωπική κατανόηση του σημείου εξέλιξης της εστίασης της συνείδησης μας και θα μας επιτρέψει την αυτογνωσία και την πρόοδο.
Στην εσωτερική φιλοσοφία λέμε ότι ένα ανθρώπινο ον διαθέτει αυτά που αποκαλούνται φορείς ή σώματα ή τα ρούχα της ψυχής -φυσικοαιθερικό, αστρικό, νοητικό φορέα. Οι τρεις αυτοί φορείς -ή οχήματα ή και εργαλεία της συνείδησης - δομούν αυτό που ονομάζουμε προσωπικότητα του ανθρώπου. Η φύση τους είναι υλική, επιδέχονται ανέλιξης από το σημείο εξέλιξης που βρίσκονται, και η ύλη τους μπορεί να υποκατασταθεί από ύλη ανώτερων πεδίων.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΥΗΣΗΣ

Μιλήσαμε, λοιπόν, για την ανέλιξη της συνείδησης, είπαμε ακόμη για την υποκατάσταση της ύλης των φορέων από ύλη ανώτερη του πνευματικού κόσμου. Ήρθε τώρα η στιγμή να ονομάσουμε όλη αυτή τη διεργασία με το όνομα της: Μύηση. Η πραγματική μύηση δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται, αλλά αποτελεί γεγονός που επισφραγίζει τη συνεχώς διευρυνόμενη συνείδηση και την ανέλιξη της, σε στάδια μεγαλύτερης επίγνωσης για τον άνθρωπο, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά για την ανθρωπότητα.
Τα θαύματα ή η δυνατότητα να προξενεί κανείς σημεία είναι τα δώρα εκείνων των υποκειμενικών γεγονότων που αφορούν τη συνείδηση, που ονομάζονται μυήσεις και που θα παραθέσουμε με τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα τους.

Η πρώτη μύηση είναι η γέννηση της πνευματικής αντίληψης, μερικές φορές καλείται «η γέννηση του Χριστού» στη σπηλιά της καρδιάς. Είναι η γέννηση της επιθυμίας να βοηθούμε και να υπηρετούμε τους άλλους. Το κέντρο της καρδιάς συνδέεται με αυτή τη μύηση, μετά την οποία θεωρούμαστε «ζηλωτές» ή ότι βρισκόμαστε στη «δοκιμαστική ατραπό». Σε αυτή τη μύηση, αποκτούμε έλεγχο των φυσικών μας διαθέσεων, ο οποίος σηματοδοτείται με τέσσερα ονόματα: σεξ, φαγητό, καλοπέραση, χρήμα.

Η δεύτερη μύηση, γνωστή ως «βάπτιση» ή «εξαγνισμός», υπογραμμίζει μια ισορροπία του συναισθηματικού σώματος με το νοητικό και μας τοποθετεί στην ατραπό της «πειθαρχίας», ελέγχοντας ορθά την επιθυμία. Οι προσωπικότητες μας είναι πιο συντονισμένες και είμαστε πιο ελεύθεροι να χρίσουμε ισχυρότερους δεσμούς με την ψυχή, μέσω της διαδικασίας που ονομάζουμε δόμηση της γέφυρας ανάμεσα στην εγκεφαλική συνείδηση και στο συγκεκριμένο νου πρώτα, έπειτα ανάμεσα στην κατώτερη και ανώτερη διάνοια και, τέλος, με την ψυχή. Αυτή η γέφυρα λέγεται και ανταχκαράνα.

Η τρίτη μύηση φέρνει μεγαλύτερο νοητικό έλεγχο και δύναμη δημιουργικής σκέψης και επηρεάζει το κέντρο Αζνα. Τώρα γινόμαστε «μυημένοι» και «εξυπηρετητές του κόσμου». Είναι γνωστή ως «μεταμόρφωση». Είναι, προφανώς, δυνατό να μη γνωρίζουμε ότι έχουμε περάσει μέσω των δύο πρώτων μυήσεων. Μας έχει ειπωθεί ότι μπορεί να υπάρχει ένα μακρύ κενό μεταξύ των δύο πρώτων μυήσεων (πολλές ζωές), ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης (είναι δυνατόν και οι δύο να ληφθούν στην ίδια ενσάρκωση).

Κανείς μυημένος δεν κάνει δηλώσεις -γι' αυτό να είστε δύσπιστοι προς εκείνους που το κάνουν! Κανείς δεν μπορεί να σας «δώσει» μύηση -αυτή λαμβάνεται, δεν δίνεται και είναι ολοκληρωτικά θέμα «εσωτερικού προσανατολισμού» και όχι εξωτερικής πληροφόρησης. ...»

Η τέταρτη μύηση είναι αυτή της απάρνησης (μερικές φορές γνωστή ως «σταύρωση») και σχετίζεται με το κέντρο της «κορώνας ή της κεφαλής». Ύστερα από αυτή τη μύηση, είμαστε ελεύθεροι από τα όρια της προσωπικότητας και θεωρούμαστε «έμπειροι».

Η πέμπτη μύηση -Ανάληψη- είναι η ολοκληρωτική απελευθέρωση από τα όρια της μορφής. Η μύηση είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας ο πνευματικός άνθρωπος μέσα στην προσωπικότητα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ψυχή, με δυνάμεις ψυχής, σχέσεις ψυχής και σκοπούς ψυχής (Α. Μπέιλη, Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 341).

ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΝΟΜΟΙ

Η μύηση δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με όρους προσωπικού επιτεύγματος, αλλά μάλλον σαν βήματα μακριά από τη χωριστικότητα του ατόμου προς την ομαδική ολοκλήρωση. Μπορούμε, επίσης, να αντιληφθούμε έτσι την ιδέα των ομαδικών μυήσεων ή μύησης της ίδιας της ανθρωπότητας.

Εμείς, αποκαθιστώντας τη συγκινησιακή και αισθανόμενο τη φύση στην ορθή της θέση, ας χρησιμοποιήσουμε τώρα το νου σαν σημείο εστίασης και ας κοιτάξουμε έξω, μες από αυτόν το φακό, πάνω στον κόσμο της ψυχής. ' Αναγκαία, λοιπόν, συνθήκη για να γνωρίσουμε τι είναι ψυχή είναι να εξετάσουμε, πρώτα τι είναι γνώση, νόμος και γιατί τα θαύματα ξεπερνούν το φυσικό νόμο.

Η γνώση διακρίνεται σε τρεις κατηγορίες:

Θεωρητική γνώση: περιλαμβάνει κάθε γνώση για την οποία ο άνθρωπος είναι ενήμερος, αλλά την οποία αποδέχεται ως πληροφορία ή είδηση, δήλωση άλλων ανθρώπων και, συνήθως, των ειδικών σε κάθε κλάδο γνώσης. Τα αποφθέγματα της επιστήμης, τα θεολογικά δόγματα, τα συμπεράσματα φιλόσοφων και διανοούμενων, τα λεγόμενα των δημοσιογράφων, τηλεπαρουσιαστών και πολιτικών αυθεντιών χρωματίζουν την άποψη του αγύμναστου νου και βρίσκουν πρόθυμη συναίνεση από αυτόν για άκριτη αποδοχή. Ο νους αυτός χαρακτηρίζει ένα μέσο τύπου ανθρώπου.

Διακριτική Γνώση: κλείνει μέσα της μια ιδιότητα επιλογής, που θέτει ως προϋπόθεση μια νοήμονα εκτίμηση και την πρακτική εφαρμογή της πιο ειδικά επιστημονικής μεθόδου καθώς και τη χρήση της δοκιμής (πειράματος), την κριτική απόρριψη αυτού που δεν μπορεί να αποδειχτεί και την απομόνωση των παραγόντων εκείνων οι οποίοι πρόκειται να αντέξουν στην εξέταση και συμμορφώνονται με ό,τι νοείται σαν νόμος. Τότε ο σχολαστικός ή αναλυτικός ή συγκεκριμένος νους τίθεται σε διέγερση λειτουργική, με αποτέλεσμα πράγματα που δεν ευσταθούν, που είναι απαράδεκτα και που δεν μπορούν να επαληθευτούν απορρίπτονται και έτσι επέρχεται κάθαρση στους τομείς της σκέψης και κατανόηση της αλήθειας στους τρεις κόσμους -φυσικό, συναισθηματικό, νοητικό.

Η επιστημονική σκέψη και μέθοδος διαδραματίζει για τον άνθρωπο τον ίδιο ρόλο, σε σχέση με το νου της ανθρωπότητας, που η αποκρυφιστική μέθοδος του διαλογισμού (στα πρώτα δύο στάδια της, της συγκέντρωσης και της παρατεταμένης συγκέντρωσης) παίζει σε σχέση με το άτομο.
Με το μέσον αυτό, σταδιακά τα επουσιώδη και οι λανθασμένες εντυπώσεις της αλήθειας εξαλείφονται ή διορθώνονται και η σταθερή εστίαση της προσοχής σε μια σπερματική σκέψη ή ένα επιστημονικό πρόβλημα, μια φιλοσοφία ή μια παγκόσμια κατάσταση, έχει αποτέλεσμα την τελική κάθαρση και τη σταθερή ενστάλαξη ορθών ιδεών και βάσιμων συμπερασμάτων. «Οι περισσότερες δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος, οι ανακαλύψεις της επιστήμης, των Οικονομικών, της Φιλοσοφίας, της Ψυχολογίας δεν είναι παρά η αποτύπωση στο νου (και κατόπιν στον εγκέφαλο) των αιώνιων αληθειών και η ένδειξη ότι η ανθρωπότητα γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ του κόσμου των ιδεών και του κόσμου της μορφής» (Α. Μπέιλη, Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, σελ.14-15).

Ενορατική Γνώση: η ενόραση δεν είναι παρά η εκτίμηση από το νου κάποιου παράγοντα μέσα στη Δημιουργία, κάποιου νόμου της εκδήλωσης και κάποιας όψης της αλήθειας, που είναι γνωστή στην ψυχή, εκπορεύεται από τον κόσμο των ιδεών και μετέχει στη φύση τωνενεργειών εκείνων που επιφέρουν όλα όσα ξέρουμε και βλέπουμε.
Οι αλήθειες αυτές πάντοτε υπάρχουν και οι νόμοι αυτοί βρίσκονται σε παντοτινή δράση, αλλά μόνο καθώς ο νους ασκείται και αναπτύσσεται, εστιάζεται και αποκτά ανοιχτοσύνη, μπορούν να αναγνωριστούν, να κατανοηθούν και, τελικά, να προσαρμοστούν στις ανάγκες και απαιτήσεις του κύκλου και της εποχής. Χρειάζεται, λοιπόν, να ασκήσουμε το νου στην τέχνη του «σκέπτεσθαι», στην εστίαση και στην επακόλουθη λήψη προς την αλήθεια, με το διαλογισμό, την προσευχή, την πνευματική ανάγνωση και την υπηρεσία προς την ανθρωπότητα.

Όταν ο άνθρωπος αδράξει ένα κομμάτι της και το απορροφήσει σαν συνείδηση της φυλής, το αποκαλούμε διατύπωση ενός νόμου η απλώς ανακάλυψη.

Η λέξη νόμος, όπως την αντιλαμβανόμαστε συνήθως, μας παραπέμπει σε μια εξωτερικά επιβαλλόμενη κατάσταση, στην οποία ο άνθρωπος υποχρεώνεται σε υπακοή ή προσαρμογή ή ανοχή ή σύμπραξη, δίχως ελεύθερη βούληση και παρασύρεται σαν φύλλο από τον αέρα. Όταν, λοιπόν, ο άνθρωπος σε πρώιμα στάδια σύρεται σε υποταγή στο νόμο, κινητοποιεί το νου για τη σκέψη και την απόκτηση γνώσης, που θα του επιτρέψει να ξεφύγει από τη δύναμη του νόμου.
Για παράδειγμα ο νόμος της Βαρύτητας, ο νόμος της Προσφοράς και της Ζήτησης. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι αναπόφευκτος, μέχρι να διευρυνθεί η συνείδηση, να έρθει σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό και να φτάσει στην αντικειμενική πραγματικότητα. Τότε, αντιλαμβανόμαστε ότι νόμος δεν είναι παρά η πνευματική παρόρμηση, το κίνητρο και η εκδήλωση ζωής του όντος εκείνου, μέσα στο οποίο ζούμε και κινούμαστε...
Κατανοούμε ότι υπάρχει σκοπός που ο νόμος, μέσα από σταδιακές μετατοπίσεις, του επιτρέπει να ολοκληρωθεί, μέσα από το ξεδίπλωμα του σχεδίου του όντος. Μαθαίνουμε να χειριζόμαστε το νόμο ορθά με αγάπη και νοημοσύνη. Παύουμε να παρεμποδίζουμε και αρχίζουμε να μεταβιβάζουμε την ενέργεια.
Με αυτή τη διεργασία θέτουμε σε κίνηση τη νοήμονα δραστηριότητα -εγγενή ιδιότητα της ύλης-που στη συνέχεια συνδέεται με την ενέργεια του πνεύματος (που αντανακλάται σε κατώτερο επίπεδο στη σκέψη). Η επαφή αυτή και η συνάφεια δημιουργεί έναν τρίτο παράγοντα που ονομάζουμε συνείδηση ή ψυχή ή χριστικό στοιχείο.

ΠΗΓΕΣ
« Α. Μπέιλη, Το Φως της Ψυχής, 1992 Κέδρος
Α. Μπέιλη, Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή, 1987 Κέδρος
Α. Μπέιλη, Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, 1999 Κέδρος
Πραγματεία επί των Επτά Ακτινών IV_ Εσωτέρα Θεραπευτική, 1999 Κέδρος

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΓΓΑΝΗΣ σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ. Είναι μέλος του Διεθνούς Δικτύου Εκπαιδευτών Εσωτέρας θεραπευτικής. Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.