Πέρα απο τον Δαρβίνο

της Δρ Elisabet Sahtouris

Μετά από τον Δαρβίνο

Συζητήσεις της Δρ Elisabet Sahtouris για την επανασύνδεση της πνευματικότητας με την επιστήμη προκειμένου να διαμορφωθεί μια νέα παγκόσμια κατανόηση

30 Αυγούστου 2003
Νησί Wasan, Καναδάς

Μέρος πρώτο:
Η Ανθρωπότητα σε κρίση, υποστηρικτική ανάπτυξη, μάθηση από τα συστήματα διαβίωσης

Μπορείτε να αναρωτηθείτε τι δουλειά έχει ένας εξελικτικός βιολόγος στο " World Commission for Global Consciousness and Spirituality "και αυτή βεβαίως είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Επειδή κι΄ εγώ η ίδια παλιότερα, δεν θα είχα σκεφθεί ότι θα έκανα κάποτε αυτό το είδος εργασίας. Αλλά έχοντας μορφωθεί ως δυτικός επιστήμονας ήρθε η στιγμή να θεωρήσω, ότι η παγκόσμια άποψη των πραγμάτων που διδάχθηκα ήταν πάρα πολύ στενή, όπως ένα κοστούμι που σε κάποιον πλέον κάνει και άρχισα να ερευνώ για το ευρύτερο πλαίσιο, για αυτό που η δυτική επιστήμη θα μπορούσε να είναι. Έχω εργαστεί τώρα πάνω σ΄ αυτό για κάμποσες δεκαετίες και έχω έλθει στην κατανόηση, ότι η συνείδηση δεν είναι ένα πρόσφατο προκύπτον προϊόν από μια υλική εξέλιξη αλλά ακριβώς το αντίθετο, η πηγή όλης της υλικής εξέλιξης. Έτσι έχω έρθει να πιστέψω ότι η πνευματικότητα και η επιστήμη χωρίστηκαν μόνο για ιστορικούς λόγους και ότι είναι τώρα ο χρόνος να επανασυνδεθούν σε μια ενιαία παγκόσμια κατανόηση που μπορεί να καλύψει το καλύτερο των πνευματικών παραδόσεών μας και το καλύτερο μας στις επιστημονικές ανακαλύψεις.

Όταν το κάνετε αυτό ως βιολόγος, όπως εγώ είμαι, έρχεστε στην θεώρηση ενός ζωντανού σύμπαντος παρά σ΄ αυτήν την παράξενη έννοια την μεταξύ του ανθρώπου και του πολιτισμού που η δυτική επιστήμη κατέληξε, ότι είμαστε – ζούμε δηλαδή σε ένα μη ζωντανό κόσμο, ένα κόσμο μηχανικό, ένα κόσμο ουράνιας μηχανικής εάν θέλετε, που περιορίζετε από την εντροπία και στον οποίο, από κάποιο θαύμα, ζωή αναδύθηκε από μη – ζωή, ψυχή από το άψυχο, συνείδηση από την μη-συνείδηση, νοημοσύνη από την μη-νοημοσύνη. Αυτά είναι τα πιο επίμονα προβλήματα για τη δυτική επιστήμη. Ενώ πολλοί δυτικοί επιστήμονες είναι πεπεισμένοι ότι πραγματικά υπάρχουν εξηγήσεις με όρους χημείας, ότι από την μη ζωή, μιας χημείας άψυχης μπορεί να προκύψει μια χημεία ζωής και παραγωγή της ζωής, εγώ δεν βρίσκω αυτή την θέση ικανοποιητική.

Στη βιολογία τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε έναν νέο καθορισμό της ζωής, γνωστό σαν autopoesis που σημαίνει ότι μια οντότητα έμβια είναι μια οντότητα που αυτοδημιουργεί συνεχώς τον εαυτό της. Αυτό είναι πολύ αντίθετο από την ιδέα μιας μηχανής, η όποια δημιουργείται απέξω από έναν εφευρέτη, λαμβάνοντας υπόψη τους κανόνες του δημιουργού στη λειτουργία της, συνήθως σε μια ιεραρχική ρύθμιση και πρέπει να εφευρίσκεται εκ νέου κάθε φορά παρακολουθώντας τις γενεές της εξέλιξης της τεχνολογίας. Ενώ εδώ έχουμε να κάνουμε με μια οντότητα που μπορεί να ανανεώνει τον εαυτό της μέσα σε μια συνεχή εξελικτική γραμμή και τροχιά.

Έτσι όταν άρχισα να εξετάζω τον καθορισμό της (αυτοποίησης) autopoesis είπα "τι απλούστερη οντότητα μπορώ να σκεφτώ που να αυτοδημιουργείται συνεχώς;"

Αυτό που ήρθε στον νου μου, ήταν μια δίνη στο νερό. Κρατά μια μορφή μέσω σταθερής εισαγωγής (εισροής) νέου ύδατος και αφήνει έξω ότι δεν χρειάζεται πλέον. Πολύ κοντά, όπως συμβαίνει σε ένα ανθρώπινο σώμα: τρώμε τα τρόφιμα, πίνουμε το ύδωρ, αναπνέουμε τον αέρα. Ανανεώνουμε συνεχώς όλα τα μόρια, τα κύτταρα και τα όργανά μας και κρατάμε μια αναγνωρίσιμη μορφή μέσω της ίδιας διαδικασίας, αφήνοντας να φύγει ότι δεν χρειαζόμαστε πλέον. Άρχισα να βλέπω μια συνοχή – συνέχεια μεταξύ της μορφής μιας δίνης μέσα στα προτο-γαλαξιακά σύννεφα σε όλο τον κόσμο μας, στο γαλαξία που εμείς ζούμε μέσα του, στη δημιουργία της γης κατά τη διάρκεια του χρόνου, η οποία ήταν αρχικά μια σφαίρα αστρικής σκόνης (stardust) των βαρύτερων στοιχείων, και έπειτα καθώς εψύχετο το εξωτερικό της, το εσωτερικό μάγμα, άρχισε να κινείται μέσα έξω, ν ΄ανέρχεται στην επιφάνεια, να κρυσταλλώνει σε διαμόρφωση πλακών επιφάνειας του γήινου φλοιού και έπειτα να λειώνει πάλι πίσω στο μάγμα καθώς αυτές (οι πλάκες) κινούνται και μετατοπίζονται. Εάν θα μπορούσατε να δείτε μια εικόνα της γης μερικές ώρες μετά την δημιουργία της, δεν θα είχατε καμιά αντίρρηση στη ιδέα, ότι είναι μια ζωντανή οντότητα συνεχώς μεταβαλλόμενη και ξαναδημιουργούμενη, αναπτύσσοντας μεγαλύτερες και πιο περίπλοκες συνεχώς εξελίξεις. Τα τρία τέταρτα της ζωής της αφιερώθηκαν στην μικροβιακή ζωή και έπειτα ήρθαν σε εξέλιξη τα μεγάλα πολυ-κυτταρώδη πλάσματα.

Η ίδια η γη είναι όπως ένα γιγαντιαίο κύτταρο. Ακόμη και το δέντρο Redwoods έχει ακριβώς ένα πολύ λεπτό δέρμα αυτό που καλούμε βιολογική ζωή στην επιφάνειά του. Το υπόλοιπο του δέντρου, εξ ορισμού δεν είναι ζωντανό. Και όμως σκεφτόμαστε στο σύνολο του το δέντρο ως ζωντανό. Έτσι το ίδιο, ο πλανήτης με το λεπτό δέρμα της βιολογικής του δραστηριότητας φαίνεται να είναι επίσης, ένα αυτό-δημιουργούμενο είδος κυττάρου.

Εξετάζοντας την εξέλιξή του στη διάρκεια του χρόνου ήρθα στη θέση να υποβάλω την ερώτηση ποιοι είμαστε, τι είναι οι άνθρωποι σε αυτό το πλαίσιο; Από πού προερχόμαστε; Που κατευθυνόμαστε; Ποια η συνέχεια για μας τώρα; Το προφανές πράγμα σήμερα είναι, ότι η ανθρωπότητα, εμείς, είμαστε σε τεράστια κρίση την οποία οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει. Τεράστιες κρίσεις στα οικονομικά, στην πολιτική, στην πνευματικότητα, μέσα σχεδόν σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Κι ακόμη προχωρήσαμε στην καταστροφή των οικοσυστημάτων, εργαζόμενοι να περάσουμε στο στάδιο της ανάπτυξης των τεχνολογιών μας. Έτσι αναρωτιόμαστε, πού πηγαίνουμε τώρα από εδώ, που φθάσαμε; Πώς θα λύσουμε αυτά τα τεράστια προβλήματα; Έχουμε την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου. Έχουμε τη ρύπανση, που συμμεριζόμαστε πλέον, όλοι στον πλανήτη. Τα γεωγραφικά μας σύνορα δεν κρατούν την μόλυνση μακριά απ΄ εμάς ή από τον άλλον. Πρέπει να αναπτύξουμε την παγκόσμια οικογένεια. ¨ήλθε η ώρα να εισέλθουμε σ΄ αυτή την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Αυτή είναι η νέα εξελικτική τροχιά μας τώρα. Πώς διεθνοποιούμε; Πώς μετατοπίζουμε τον μη-βιώσιμο τρόπο, τον μη υποστηρικτικό κόσμο σε έναν βιώσιμο τρόπο ζωής; Εάν ξέρουμε κάτι αποδεκτό από την επιστήμη σήμερα, είναι φύσεως, μη υποστηρικτικής και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαρκέσει και πρέπει και πάλι να το επανεφεύρουμε!

Η εργασία μας τώρα είναι να δούμε, εάν μπορούμε να αποκτήσουμε μια παγκόσμια άποψη κατά στην οποία θα ξεκινήσουμε την νέα τροχιά, με κοσμική συνείδηση (επειδή κανένας άνθρωπος δεν είχε ποτέ μια εμπειρία έξω από τη σφαίρα της συνείδησης) και έπειτα ν’ αναγνωρίσουμε ότι η άμεση εμπειρία μας είναι πάντα...τώρα και ότι η πραγματικότητα πρέπει να είναι το σύνολο της ανθρώπινης εμπειρίας.

Πώς λοιπόν οικοδομούμε ένα επιστημονικό πρότυπο με βάση τα προηγούμενα; Βλέπετε ότι δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα αντικειμενικό πρότυπο του κόσμου μας. Μπορούμε να χτίσουμε μόνο ένα πρότυπο της εμπειρίας μας. Και η εμπειρία μας αυτή τη στιγμή συνίσταται, στο πώς να και τι να κάνουμε για εξέλθουμε από την κρίση.

Εξετάζοντας τα έμβια συστήματα κατά τη διάρκεια του χρόνου, ήρθα στο να καταλάβω ότι όλα περνούν από έναν κύκλο που πολύ ομοιάζει με τους ψυχολογικούς μας κύκλους ωρίμανσης. Αρχίζουμε με μια ενότητα, είμαστε αδιαφοροποίητοι, στον νέο κόσμο. Και έπειτα συμβαίνει η εξατομίκευση εισερχόμαστε.

Έχουμε πολλή εμπειρία. Διακλαδιζόμαστε προς τα έξω σε πολλές κατευθύνσεις. Κι η ανθρωπότητα, δεδομένου ότι διαφοροποιήθηκε τόσο πολύ και όλο και περισσότεροι άνθρωποι γεννιούνται, δημιούργησε όλο και περισσότερη σύγκρουση.

Ακριβώς όπως η πρόωρη γη διαφοροποιήθηκε μέσα από τα βακτηρίδια, που έπειτα ανέπτυξαν διαφορετικούς τρόπους ζωής και έγιναν ανταγωνιστικοί οργανισμοί μεταξύ τους. Εφηύραν τεχνολογίες, προκειμένου να πραγματοποιούν εχθρικές πράξεις μεταξύ τους. Δημιούργησαν τεράστια προβλήματα συμπεριλαμβανομένης της σφαιρικής πείνας και της παγκόσμιας ρύπανσης. Και έπρεπε τα βακτηρίδια να τα επιλύσουν τελικά με τη διαπραγμάτευση των διαφορών, κινούμενα μέσα στον τροχό της ζωής, μέχρις ότου να φθάσουν σε επίλυση, βάσει συνεταιριστικών σχεδίων που οδήγησαν τελικά τα αρχαία βακτηρίδια, που κυβέρνησαν το πρώτο μισό της γήινης ζωής να διαμορφώσουν ένα νέο είδος κυττάρου ως κοινότητα του διαφορετικού τρόπου ζωής όπου πλέον τα διαφορετικά βακτηρίδια να λειτουργούν από κοινού. Αυτό είναι το ΠΡΩΤΟΚΥΤΤΑΡΟ (ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΚΥΤΤΑΡΟ) από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι όλοι και όλα, από τα ορυκτά, τα δέντρα και όλα τα όντα της ξηράς, του νερού, του αέρα και των εγκάτων του πυρός. Όλα ότι βλέπουμε γύρω από μας αποτελούνται από αυτό το θαυμάσιο μεγάλο συνεταιριστικό κύτταρο.

Τώρα η ανθρωπότητα περνά στο μεγαλύτερο γεγονός από το χρόνο που τα βακτηρίδια διαμόρφωσαν το πυρηνικό κύτταρο (nucleated) επειδή είναι που τώρα προσπαθούμε να διαμορφώσουμε το σώμα της ανθρωπότητας σε όλη την υδρόγειο. Βλέποντας ότι άλλα έμβια είδη ωρίμασαν, περνώντας από μια νεανική ανταγωνιστική φάση σε μια ώριμη συνεταιριστική φάση σημαίνει όλα σε μας τώρα.

Η ιστορία του Δαρβίνου, μας οδηγεί μόνο μέχρι το εφηβικό μέρος, εκεί που πραγματώνεται ο εχθρικός ανταγωνισμός. Πάρτε όλοι σας αυτό που μπορείτε να πάρετε. Παλεύετε τον εχθρό σας. Προσπαθήστε να τον αφοπλίσετε ή προσπαθήστε να τον χτυπήσετε από μακριά πρώτα εσείς για ν’ αποφύγετε, ότι μπορεί να σας κάνει και έτσι επιζήστε...

Αλλά αυτή η στάση, δεν είναι η υποστηρικτική ανάπτυξη. ικανότητα υποστήριξης έρχεται, όταν τα είδη μαθαίνουν να διατρέφουν το ένα το άλλο αντί της πάλης μεταξύ τους. Δέστε τα ώριμα οικοσυστήματα, όπως τα τροπικά δάση και τα λιβάδια όπου έχετε πολύ περισσότερη συνεργασία από το να έχετε ένα εχθρικό ανταγωνισμός. Μπορείτε ακόμα να έχετε το φιλικό ανταγωνισμό, την ευγενή άμιλλα αλλά αυτός είναι πολύ διαφορετικός. Έτσι βλέπω την ανθρωπότητα να κάνει ακριβώς αυτό το βήμα, σαν το αμέσως επόμενο βήμα. Εμείς του δυτικού πολιτισμού, ενός πολιτισμού που χωρίστηκε από τον Λόγο της φύσης, να αποδεχόμαστε την αλήθεια λέγοντας... "Είμαστε χωριστοί και χωριστικοί. Η φύση είναι εκεί έξω. Ας δούμε πως μπορούμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την κατανόηση σύμφωνα με τους σκοπούς μας."

Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, είμαστε τα είδη που εφηύραν την έννοια της εντροπίας και είμαστε αυτοί που την δημιουργούν, πού επιδεινώνουν την ζωή των οικοσυστημάτων, ενώ τα άλλα είδη οικοδομούν σε συνεργασία το ένα με το άλλο ή καλύτερα ακουμπώντας το ένα πάνω στο άλλο. Έτσι έχουμε πολλά να μάθουμε από τη φύση και αναγνωρίζοντας ότι η συνειδητή μας εμπειρία είναι εμπειρία άλλων όντων, των δασκάλων μας της φύσης από τους οποίους μπορούμε να μάθουμε και από τους οποίους μπορούμε να κερδίσουμε την ελπίδα της επιβίωσης.

Εάν τα βακτηρίδια, μπόρεσαν να το κάνουν, χωρίς το μεγάλο μέγεθος του ανθρώπινου εγκεφάλου, δεν μπορούμε λοιπόν να κάνουμε το ίδιο εμείς οι άνθρωποι με τους μεγάλους εγκεφάλους μας;

Τα παραπάνω μας δόθηκαν απο την Ελισάβετ Σαχτούρη και από το site:
http://www.big-picture.tv/transcripts/Elisabet Sahtouris.pdf