Aιθερικό Σώμα

από τον  Χ. Κ.

Διάλεξη για το αιθερικό σώμα σε παιδιά της Γ΄ Γυμνασίου*

Αγαπημένα παιδιά,

Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει κανείς την πραγματική εικόνα του σώματός μας.  Έχουμε, βλέπετε, συνηθίσει να θεωρούμε αληθινό μόνο ό,τι βλέπουμε, ακούμε, μυρίζουμε, αγγίζουμε και γευόμαστε εμείς.  Και η σύγχρονη επιστήμη, άλλωστε, ακολούθησε μόνο την στενά ορθολογιστική οδό για να αποδείξει τις υποθέσεις της, εφαρμόζοντας τα πειράματά της με δυνατότητες που δίνει μια μονόπλευρη άποψη του κόσμου.

Αντίθετα όμως, στην αρχαιότητα θεωρούσαν δεδομένο πως τα «πράγματα» δεν είναι ακριβώς όπως τα αντιλαμβανόμαστε κατ' αρχήν απλώς με τις δυνατότητες που δίνουν στη διάνοιά μας μόνον οι πέντε αισθήσεις μας.

Πώς όμως μπορούμε να αποδείξουμε πως υπάρχει κάτι σε κάποια μορφή την οποία δεν μπορούμε να «δούμε», να «ακούσουμε», να «ακουμπήσουμε», να «μυρίσουμε» ή να «γευτούμε»;  Χάριν του ότι υπήρχαν πάντα άνθρωποι, φωτισμένα μυαλά, που πίστευαν ότι οι ενδείξεις πως υπάρχουν «πράγματα» πέραν των πέντε αισθήσεων ήταν πολλές και βάσιμες, έχουμε σήμερα «χαρτογραφήσει» το αόρατο και μάλιστα το έχουμε φωτογραφίσει.  Θα ήταν καλλίτερα να πούμε πως φωτογραφίσαμε την ακτινοβολία του.  Μιλούμε φυσικά για τις φωτογραφίες Κίρλιαν.

Αρχαίες, λοιπόν, επιστήμες, αλλά και σύγχρονες, μας λένε πως το σώμα μας δεν είναι απλά έτσι όπως φαίνεται.  Θα μπορούσαμε σήμερα να πούμε πως αυτό που φαίνεται είναι ένα τέλειο μηχάνημα, ένα αυτόματο που χρειάζεται να παίρνει την ενέργεια από κάπου αλλού.  Και επειδή αυτό το «αλλού» είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, αόρατο, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.

Φανταστείτε ένα δίχτυ, αόρατο για τα μάτια μας, γύρω από το σώμα μας και σε κάποια απόσταση από αυτό.  Το δίχτυ αυτό έχει τη φόρμα του σώματος, είναι ένα φωτεινό πλέγμα με ενέργεια, γεμάτο κόμβους και νήματα, που αλληλοπλέκονται μεταξύ τους και μεταφέρουν την ενέργεια, από την οποία ζωογονείται το φυσικό μας σώμα.  Κάπως έτσι είναι το αιθερικό μας σώμα. 

Δεν θα εξετάσουμε από πού έρχεται αυτή η ενέργεια.  Θα την δεχτούμε σαν δεδομένη και θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο διακλαδώνεται και εισχωρεί μέσα στο σώμα μας.

Διακρίνουμε σ’ αυτό, λοιπόν, το ενεργειακό πλέγμα κόμβους, σταθμούς ενέργειας, μεγάλους και άλλους μικρότερους και ακόμη πιο μικρούς.

Σχεδόν σε κάθε σημείο του σώματός μας αντιστοιχεί ένας τέτοιος σταθμός ενέργειας.  Σ’ αυτή τη διαπίστωση βασίζονται διάφορες θεραπευτικές μέθοδοι, αποδεκτές και από τη σύγχρονη επιστήμη, όπως ο βελονισμός, που έχουν χαρτογραφήσει αυτούς τους ενεργειακούς σταθμούς / κέντρα.  Σε απόσταση περίπου 20 εκατοστών και σχεδόν κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης υφίστανται επτά μεγάλοι σταθμοί ενέργειας, οι οποίοι αντιστοιχούν με τους ενδοκρινείς αδένες μας.

Τα επτά κέντρα, είναι ενεργειακής φύσης και μπορούμε να τα φανταστούμε σαν φωτεινούς χρωματιστούς δίσκους που στριφογυρίζουν με μεγάλη ταχύτητα.  Η δουλειά που έχουν να κάνουν αυτά τα κέντρα είναι να διοχετεύουν την ενέργεια από έξω προς τα μέσα, σε σχέση με το παχυλό φυσικό μας σώμα, μέσω των ενδοκρινών αδένων, δίνοντας έτσι ζωή / ζωτικότητα.  Η ποιότητα της ενέργειας, η ένταση και η ποσότητά της είναι που βάζει σε κίνηση τους ενδοκρινείς αδένες και καθιστά δυνατή την έκκριση των διαφόρων ορμονών.  Γνωρίζουμε πόσο ζωτικής σημασίας είναι οι ορμόνες για το σώμα μας και γνωρίζουμε επίσης, ότι οι ορμόνες καθορίζουν την λειτουργία του σώματός μας.

Έτσι, κατανοούμε το ρόλο που παίζουν τα επτά κύρια κέντρα ενέργειας και τα άλλα μικρότερα.

Αυτό, λοιπόν, το ενεργειακό σώμα, το φωτεινό πλέγμα γύρω από το σώμα μας, ονομάζεται Αιθερικό Σώμα και είναι το καλούπι του παχυλού μας σώματος.  Του σώματος, δηλαδή, που εμείς βλέπουμε και των λειτουργιών του.

Δεν θα πρέπει όμως να το φανταστούμε σαν κάτι που βρίσκεται εκτός του φυσικού μας σώματος.  Το Αιθερικό μαζί με το Παχυλό αποτελούν ένα σώμα που εισχωρεί το ένα μέσα στο άλλο.  Μπορούμε να φανταστούμε την ενέργεια σαν ακτίνες λέιζερ, να εισχωρούν παντού, μέσα-έξω από το Αιθερικό στο Παχυλό και να δημιουργούν ένα αλληλένδετο σύνολο.

Για να κατανοήσουμε καλλίτερα την ύπαρξη του Αιθερικού σώματος, ας πάρουμε ένα παράδειγμα από την ίδια τη φύση.  Το παράδειγμα του πλανήτη μας, της Γης:  Ο πλανήτης μας είναι κι αυτός μια οντότητα, μια ύπαρξη που ζει τη δική της ζωή με τα βασίλειά της.  Το ορυκτό βασίλειο, το φυτικό βασίλειο, το ζωικό βασίλειο, την ανθρωπότητα...  Μάλιστα μπορούμε να πούμε πως τα δάση είναι οι πνεύμονες του πλανήτη, τα ποτάμια και οι θάλασσες το κυκλοφορικό του σύστημα και, ίσως, εμείς οι άνθρωποι με τις διάνοιές μας ενωμένες, αποτελούμε το νου του πλανήτη μας.  Αν δούμε τον πλανήτη μας από μακριά, με δορυφορική φωτογραφία, θα διαπιστώσουμε αμέσως πως δεν είναι μόνον αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά υπάρχουν διάφορες σφαίρες γύρω-γύρω σε στρώματα, που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο.  Αναφερόμαστε, βέβαια, στις 1) τροπόσφαιρα, 2) στρατόσφαιρα, 3) ιονόσφαιρα.  Όλες αυτές οι «σφαίρες» γύρω από τη Γη είναι αόρατες με το γυμνό μάτι, υπάρχουν όμως και διοχετεύουν ή φιλτράρουν τις ενέργειες που έρχονται από το Διάστημα στη Γη.  Αυτές οι ενέργειες, όπως η ενέργεια του Ήλιου, είναι που δίνουν ζωή και ενεργοποιούν τα διάφορα όργανα του πλανήτη (δάση, θάλασσες κ.λ.π.).  Γι’ αυτό δόθηκε τόση σημασία στην τρύπα του όζοντος.  Είναι σαν να έχει δημιουργηθεί μια τρύπα στο αιθερικό σώμα της Γης και δημιουργεί πρόβλημα στη ροή της ενέργειας καθώς η διέλευσή της γίνεται ανεξέλεγκτα.

Μπορούμε, λοιπόν, να καταλάβουμε αναλογικά τη μεγάλη σημασία του αιθερικού σώματος για τον ανθρώπινο οργανισμό και, από όλα όσα είπαμε, ότι στην ουσία το πραγματικό μας σώμα είναι το αιθερικό και το άλλο το παχυλό είναι απλώς η αντανάκλασή του.

*Η εργασία στηρίχτηκε σε συζήτηση που έγινε ανάμεσα στα μέλη της ομάδας γι’ αυτό το θέμα καιστην εργασία της συμμαθήτρια Δέσποινας Π., που προέκυψε από αυτή τη συζήτηση