Περί του Άθεου Ενθεϊσμού

από τον  Ιατρό Φαρμακευτικών απεξαρτήσεων Γιώργη Οικονομόπουλο

Νιώθω κάποιο δέος που θα μιλήσουμε με θέμα τα χαρακτηριστικά του Θεού και του Όντος, γιατί στην 35χρονη μελέτη μου, η σύγχρονη Φυσική, η Αρχαία Ελληνική μυστική παράδοση και Φιλοσοφία και η Ψυχεδελική έρευνα αποκάλυψαν κοινή εικόνα για τις απαντήσεις στα ερωτήματα:

Τι είναι ο Κόσμος Πως και γιατί φτιάχτηκε και λειτουργεί

Τι σχέση έχει ο καθένας- καθεμιά μας, μ' αυτό το Άγνωστο Σύνολο.

Χαρά μου να προσπαθήσω να δείξω αυτή την ΚΟΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ, που διαπίστωσα, ότι πάνω-κάτω είναι η ίδια, στο Πανθεϊστικό, Ανιμιστικό, Παγανιστικό και Σαμανιστικό Κοσμογράφημα. Οι απαντήσεις, που μέχρι τώρα έχουν δοθεί στα άνω ερωτήματα, και που σχετίζονται με το «Θεό», εκτός της Αρχαιοελληνικής, θα μπορούσαν να συνοψισθούν σε 2 κατηγορίες:

Α) Αυτή που ερμηνεύει τον Κόσμο σαν ΠΕΛΩΡΙΑ ΜΗΧΑΝΗ που λειτουργεί ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, στη βάση του ΤΥΧΑΙΟΥ, και τον ΑΝΘΡΩΠΟ σαν μια ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΥΛΗΣ που ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Δίνει στον άνθρωπο κυρίαρχη θέση στο Σύνολο και δεν δέχεται άλλες πραγματικότητες ύπαρξης και Συνείδησης, εκτός απ' αυτές που μας δίνουν τα 5 αισθητήρια! Είναι η «Χυδαία» Υλιστική η Μηχανιστική ερμηνεία, που κυριαρχεί ουσιαστικά και έχει οδηγήσει εκτός των άλλων, στην οικολογική καταστροφή. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΘΕΟ ΤΗΣ !

Β) Η άλλη κατηγορία απαντήσεων έχει στο κέντρο ΕΝΑΝ ΘΕΟ (Πατέρα - Παντοκράτορα).- Ο κόσμος - κατ' αυτήν- είναι δημιούργημα και ενδεχόμενα «Ατύχημα» ενός Θεού, που έξω από τα δημιουργήματα του, παρακολουθεί και κρίνει την τήρηση των εντολών του από τον άνθρωπο στον οποίο έδωσε την Φύση, για να τον εξυπηρετήσει στην κυρίαρχη θέση στο Σύνολο.
Ο κόσμος -κατ' αυτήν- χωρίζεται σε υλικές (Φύση) και Πνευματικές Πραγματικότητες και ο άνθρωπος πρέπει ν' απομακρυνθεί από την ύλη και να επιστρέψει στο Θεό. Είναι η Μονοθεϊστική (Ιουδαϊκή, Χριστιανική, Ισλαμική) ερμηνεία με σαφή διαχωρισμό ανάμεσα σε ΘΕΟ και ΔΙΑΒΟΛΟ η ΚΑΛΟ και ΚΑΚΟ.

Εκείνη η κατηγορία απαντήσεων, στην οποία η πρωταρχική θέση, ανήκει στην Αρχαιοελληνική Μυστική Παράδοση και Φιλοσοφία, ερμηνεύει τον Κόσμο, σαν Αυτογέννητο, Αιώνιο και Άπειρο «εν γίγνεσθαι είναι».Πύρινη ύλη. που πυκνώνει · και αραιώνει.

Όταν εκδηλώνεται, εμφανίζει Ροή, κίνηση, μεταβολή, χρόνο, αντιθέσεις "συνθέσεις:, αλληλεπιδράσεις εριστικές η ερωτικές μεταξύ των αναρίθμητων τμημάτων στα οποία διαχωρίζεται για να συνθέσει νέες ενότητες από τον ίδιο τον εαυτό του. Έχει μια εντελέχεια (εντός τέλος - σκοπό- έχει) που φαίνεται να συνδέεται με την ανάπτυξη της Συνείδησης του.

Διότι ο Κόσμος έχει ΛΟΓΟΝ και ΦΡΟΝΗΣΗ, η οποία αναπτύσσεται αιώνια.  Κι' αυτό γίνεται από ΑΝΑΓΚΗ. Κι αυτό είναι ΘΕΟΣ - θέει, τρέχει- με άπειρες «εκφάνσεις , θεότητες τμήματα της Συνείδησης του, διαμέσου των οποίων λειτουργεί το Αενάως, εξελισσόμενο «γίγνεσθαι είναι του». Και ο ΛΟΓΟΣ έχει ΑΡΙΘΜΟ και ΤΑΞΗ, ΝΟΜΟΥΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ, και ο Άνθρωπος, κομμάτι Συνείδησης αυτής της Απέραντης Ενότητας, γνωρίζει τον Εαυτό του και λειτουργεί διευρύνοντας την  ατομική του Συνείδηση σε μεγαλύτερες ενότητες.

Σύμφωνα μ' αυτήν την κατηγορία απαντήσεων, στον εκδηλωμένο Κόσμο, υπάρχουν πολλαπλές πραγματικότητες ζωής και Συνείδησης, διαφορετικής πύκνωσης η αραίωσης, με τους κατοίκους τους και τις λειτουργίες τους ακόμα και πέρα από τα αισθητήρια. « Η Φύσις είναι έμψυχος δαιμόνων». Η αλληλεπίδραση των τμημάτων της κάθε πραγματικότητας μεταξύ τους και με τις άλλες πραγματικότητες, αλλάζει τη Συνείδηση του Κόσμου η όπως το λέει η Ρενέ Γουέμπερ: «αυτό που κάνει το Σύμπαν καθώς εμείς συνδιαλεγόμαστε, είναι ότι αλλάζει ιδέα για τον εαυτό του», η αλλιώς «το κελάηδημα ενός αηδονιού στο Πεκίνο, προκαλεί πτώση τιμών στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης».

Η αλληλοσυνάφεια και εξάρτηση των όντων μέσα στη μεγαλύτερη ενότητα η ενότητες, αποτελεί και τη βάση της ανάπτυξης του Δήμου στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Πριν, όμως, κατά και μετά την εκδήλωση του Κόσμου, «υπάρχει» το «Ανεκδήλωτο», «Χάος», «Νύχτα», «Κενό» είναι μερικές ονομασίες που δόθηκαν στο Ανέκφραστο, σ' αυτό που «δεν είναι» με τις ιδιότητες του εκδηλωμένου είναι.

Σ' αυτό, που ο Πλωτίνος ονόμασε «πρώτη ύλη» η « μη ον» - όχι με την έννοια της μη ύπαρξης αλλά της μη εκδήλωσης. Υπάρχει με την έννοια της ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ, όπως π.χ. η Δύση του Ήλιου, που θα γίνει το απόγευμα! Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει στην «Εντελέχεια» σε όλα τα όντα όπως το βούτυρο μέσα στην
κρέμα- να δώσουμε μια -στο περίπου- παρομοίωση.

Εκδηλωμένος Κόσμος και Ανεκδήλωτος. Η Θεότητα στις πολλαπλές μορφές της και στις άπειρες δυνατότητες της. Τα τμήματα και το Σύνολο. Η χωριστότης και η Ενότητα. Η μορφή και το Άμορφο. Το πεπερασμένο και το άπειρο. Το παροδικό και το Αιώνιο. Το Ασυνεχές και το Συνεχές. Το έλλογο πέραν της Λογικής, Ερωτικό πέραν του Έρωτος και Αγωνιζόμενο εν Γαλήνη. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΛΟΝ, φατό, κατανοητό και άφατο — ακατανόητο, Αυτοδημιουργούμενο-φυόμενο εσαεί (Φύσις), χωρίς πατέρες -αφέντες: και μ' αυτήν την έννοια ΑΘΕΟ γεμάτο όμως από τις: ιδιότητες που εκφράζουν οι λέξεις ΩΡΑ-Ι-ΟΝ, ΔΙΚΑ-Ι-ΟΝ, Α-ΛΗΘΕΣ.

Δηλαδή το ΟΝ που είναι στην ΩΡΑ του, το ον που είναι ΔΙΧΑ (ισορροπία-στα δύο)
και αυτό που δεν ξεχνιέται ποτέ ( Α- λήθη).

Ας δούμε την Δημιουργία και τους θεούς-θεές σύμφωνα με τους Αρχαιοελληνικούς μύθους:

1) Κατά τους Πελασγικούς μύθους: Από το Χάος (το Ανεκδήλωτο) βγήκε η Ευρυ-νόμη : ο μεγάλος νόμος η η μεγάλη διανομή - μοίρασμα του Νου.
Σημειώνουμε πως ο Πλάτωνας ερμηνεύει τη λέξη ΝΟΜΟΣ σαν «διανεμημένος νους». Με το χορό της έφτιαξε τον Ουρανό, τη Θάλασσα και τον Αέρα και από τον Αέρα έφτιαξε τον Οφίωνα, το μεγάλο φίδι.
Σημειώνουμε πως το φίδι, σύμβολο της ελισσόμενης δύναμης και ενέργειας είναι πολύ συχνό στην ελληνική παράδοση : Πύθωνας, Δίας Μειλίχιος, Διόνυσος Ζαγρέας, Φιδόμορφος Δίας που πήγε με την Δήμητρα και έκανε την Φερσε-Φόνη, Ερεχθέας και ακόμα τα φίδια που σχετίζονται με τον Ασκληπιό και τον Ερμή. Ο Οφίωνας επωάζει το Κοσμικό Αυγό, που γεννάει η Ευρυνόμη απ' όπου βγαίνουν όλα τα όντα.

2) Ορφικοί : Το Χάος και ο Χρόνος με τον Αιθέρα και την Ανάγκη, γαννάνε το Κοσμικό Αυγό, απ' όπου βγαίνει ο Φάνης, ο Πρωτόγονος - «πρώτος: ες φάος ήλθε» «Αυτού φανέντος το παν εξ αυτού έλαμψεν», ο Ορφικός Ερωτας, που δημιουργεί και συνδέει τα πάντα. Σε άλλη αναφορά, η Νύχτα γεννάει το Κοσμικό Αυγό και βγαίνει ο Φάνης που φτιάχνει τα όντα.

3) Ολυμπιακοί. :  Από το Χάος, δημιουργείται η πρώτη υλική η Γαία, η μεγάλη μητέρα,  γεννάει τον Ουρανό και που σχετιζόμενη μαζί του (γιος και εραστής ο Ουρανός) γεννάει τα νερά, τους Τιτάνες και τον ΚΡΟΝΟ και τη ΡΕΑ. «Κρόνε, Αιώνος Παγγενέτωρ» (ορφικοί ύμνοι) «που γεννάς το χρόνο». «Χρόνε που εμφανίζεσαι όταν Γη και Ουρανόε σμίγουν «γαίας τε βλάστημα κι ουρανού αστερόεντος» (ορφ.ύμνοι).

Που είσαι ταίρι με τη ΡΕΑ, με τη ΡΟΗ, με τη μεταβολή και την κίνηση που υπάρχει παντού. «Τα πάντα ρεί» (Ηράκλειτος).

Η ΡΕΑ-ΡΟΗ φαίνεται να ενυπάρχει σαν βασικό στοιχείο της εκδήλωσης: «θύγατερ Πολυμόρφου, Πρωτογόνοω..αρχιγένεθλε..εκ σου γαρ και γαία και ουρανός (.).και πόντος, πνοαί τε ΦΙΛΟΔΡΟΜΟΣ». Κόρη του Πρωτόγονου με τις πολλές μορφές, πρωτογέννητη, γιατί από σένα, Γη κι ουρανός και θάλασσα κι αέρας: , (Ρέα) που αγαπάς το τρέξιμο (ορφ.ύμνος).

Ο ΧΡΟΝΟΣ, όμως τρώει τα παιδιά του, εκτός του Ζηνός-που έδωσε ΖΩΗ- που ΔΙΑ των οποίων, οι Αθάνατοι θεοί εμφανίζονται. Ο Ζευς εμπεριέχει τα πάντα, ζευγνύει- συνδέει τα πάντα, είναι «αρσενικός και θηλυκός, Γη κι Ουρανός, άνεμος και φωτιά, θάλασσα, Ηλιος και Σελήνη», «πάντα γαρ εν Ζηνός μεγάλω τωδε σώματι κείται» (ΠρόκλοςΑλιμο) . Τρώγοντας τον ΦΑΝΗ γίνεται κι ερωτικός, Σε άλλη φάση, ξεπροβάλλει απ' το κεφάλι του η Αθανασία της Αλήθειας, η Αθήνα,

Το αντίθετο είναι συμφέρον και από τις διαφορές, βγαίνει η πιο ωραία αρμονία και τα πάντα γίνονται από την έριδα και από την ανάγκη.

Η Ανάγκη, αυτή η ειμαρμένη, που κάνει τα πάντα να χωρίζουν και να ενώνονται, « εστί γαρ ειμαρμένα πάντως» (σ' όλα είναι η ειμαρμένη - η ανάγκη απ. 137) ώστε «Συνάψεις, όλα και ουχ όλα, συμφερόμενον,  διαφερόμενον,  συνάδον,  διάδον, και εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα» (απ. 10). «Συνδέονται όλα κι όχι όλα, ομόνοια, διχόνοια, συμφωνία, ασυμφωνία απ' όλα το ένα κι απ' το ένα όλα». Κι αυτό το πυρ, που ενώνεται και χωρίζεται με τον εαυτό του είναι λογικό, φρόνιμο

-ΦΡΟΝΉΣΗ είναι η της ΦΟΡΑΣ - ΝΟΗΣΗ- έχει τη νόηση της φοράς. «Φρόνιμον είναι το Πυρ» (απ.64) η όπως λέει ο Πλάτωνας, ο κόσμος είναι «ζώον έμψυχον  έννουν»» (Τίμαιος) ζώο με ψυχή και νου, η ο μεγάλος φυσικός Ντ.Μπομ: «η φύση είναι ζωντανή και με νοημοσύνη».

Κι ενώ η φαινομενική πραγματικότητα μας βγάζει πράγματα στραβά, στις μεταφαινομενικές πραγματικότητες ανακαλύπτουμε τις κρυμμένες αρμονίες : «Τω μεν Θεώ καλά πάντα και αγαθά και δίκαια, άνθρωπος δε α μεν άδικα υπειλήφασιν α δε δίκαια»(απ. 102). Για το Θεό όλα όμορφα και καλά και δίκαια, οι άνθρωποι όμως άλλα νομίζουν άδικα και άλλα δίκαια. Διότι «Αρμονία, αφανής φανερής κρεάτων» (απ.54).

Η κρυμμένη αρμονία είναι μεγαλύτερη της φανερής. Και επειδή «ενανδρών εν θεών γένος» - «Ένα είναι το γένος των ανθρώπων και των θεών»(Πίνδαρος) μπορούμε να εξευγενίσουμε την ψυχή μας : « Ήθος ανθρώπω δαίμων»- το ήθος στον άνθρωπο είναι η ποιότητα της ψυχής του, διότι υπάρχει μία Συνείδηση (Λόγος) μέσα στην κάθε ψυχή που αυξάνει απ' τον εαυτό της: «Ψυχής εστί λόγος εαυτόν αύξων» (απ. 115) και έτσι μπορούμε να πορευθούμε προς την «μίμηση Θεών» (του Ιουλιανού) δηλαδή λιγότερες ανάγκες και περισσότερη καλοσύνη και να συμμετέχουμε πιο συνειδητά στο δημιουργικό παιχνίδι του Σύμπαντος (lila. το λένε οι Ινδοί) που μέσα από τις δίνες του, εξελίσσει διαφορετικού; συνδυασμούς του απέραντου εαυτού του : « Αιών παις; εστί παίζων πεσσεύων. παιδός η Βασιλίη» (απ.52). « Ο Αιώνας είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια, και του παιδιού είναι η Βασιλεία».